Tierische Liebe (1995)

Mensen in een grote stad. Eenzame mensen. Mensen wier honden, ratten, konijnen en andere huisdieren dienen als gespreksgenoten, levenspartners, te aaien objecten en bedgenoten. Een van de meest verontrustende films in het Ulrich Seidl-universum.

In Tierische Liebe laat Ulrich Seidl zien welke rol huisdieren spelen in het menselijk bestaan. Meer dan een menselijke partner fungeren huisdieren als metgezel, als vertrouwenspersoon, als steun en toeverlaat, en als geliefde. Allemaal rollen die de huisdierbezitter schijnbaar niet kan vinden in een menselijke relatie. Zonder een antwoord te willen geven, roept Seidl hiermee vooral vragen op. Wat zegt dit over menselijke relaties? Is dit een surrogaat voor ontbrekende liefde, trouw en genegenheid?

Of zoals Seidl zelf zegt: “Het is waar dat mijn films een donkere kijk op de wereld hebben (…) Maar dat pessimisme komt simpelweg voort uit het observeren van hoe mensen met elkaar omgaan, de werkelijkheid van ons samenleven.” Tierische Liebe is dan ook vooral een film over het verlangen naar verbinding en het onvermogen om echte menselijke relaties aan te gaan.

Ulrich Seidl: “Het oorspronkelijke idee voor de film was heel radicaal: ik stelde me een film voor waarin een man of een vrouw met hun huisdier alles doet wat een getrouwd stel zou doen: praten, eten, knuffelen, elkaar aandacht geven, samen naar bed gaan. En in de hele film zou er geen sprake zijn van communicatie tussen mensen.”

“Schauplätze des Wirklichkeit”, scènes uit de werkelijkheid, noemt Ulrich Seidl zijn films ook vaak. Het zijn films waarin de toeschouwer veel – en vooral zichzelf – zal herkennen of zijn eigen vooroordelen zal tegenkomen. Dat geldt zeker voor Tierische Liebe.

Schandaal

In 1994 veroorzaakte Seidls derde speelfilm in Oostenrijk een schandaal en slechte recensies, maar in het buitenland werd het een veelgeprezen cultfilm. Zelfs vandaag de dag wordt Tierische Liebe gezien als een van de meest verontrustende films in het Seidl-universum. “Nooit in films heb ik zo rechtstreeks in de hel gekeken”, merkte Werner Herzog op toen hij de film bekeek.