Paradies: Liebe (2012)

Ulrich Seidl duikt in de toeristische seksindustrie aan de Keniase kust. Hier brengt de Oostenrijkse Teresa haar vakantie door in de ‘comfort safari’ van Hotel Flamingo. Spraakmakend portret van de consumptiemaatschappij: inktzwart, maar niet zonder zijn eigenaardige gevoel voor humor.

Op de stranden van Kenia staan ​​ze bekend als Sugar Mamas: Europese vrouwen die op zoek gaan naar Afrikaanse jongens die hun liefde verkopen om de kost te verdienen. Teresa, een 50-jarige Oostenrijkse vrouw, reist als sekstoerist naar dit vakantieparadijs op zoek naar de liefde. Ze hopt van de ene strandjongen naar de andere, van de ene teleurstelling naar de andere.

Op de stranden van Kenia blijkt liefde een business. Na wat mislukte seksuele escapades met Keniase mannen die op haar geld uit zijn, ontdekt ze dat liefde een wederzijdse dienstverlening is, een consumentenmarkt van vraag en aanbod.

In vaste tableaus – Seidls handelsmerk, nu geschoten door cameraman Ed Lachman – wordt duidelijk gemaakt dat de lijnen tussen de wereld van de toeristen en van de Kenianen niet mogen worden overschreden. De twee werelden worden steevast gescheiden door touwen, hekken en slagbomen.

Paradies: Liebe vertelt, niet zonder humor, over sekstoerisme, oudere vrouwen en jonge mannen, de marktwaarde van seksualiteit, de macht van huidskleur, en over de uitgebuitenen, die geen andere keuze hebben dan anderen uit te buiten. Seidl toont opnieuw de mens op zijn zwakste momenten, in een inktzwarte analyse van de consumptiemaatschappij.

Zonder make-up

Paradies: Liebe is het eerste deel van Ulrich Seidls ‘geloof-, hoop- en liefdetrilogie’, die verder draait om een geloofsfanaticus die de liefde zoekt bij Jezus (Paradies: Glaube) en een tiener op dieetkamp die verliefd wordt op een arts (Paradies: Hoffnung). De drie delen zijn ook los van elkaar te bekijken.

Ulrich Seidl: “Ik film graag mensen van dichtbij; ik laat hun lichamen zien zonder make-up. Voor mij schuilt er juist in het onopgemaakte iets van schoonheid.”