Nothing But a Man (1964)

Baanbrekend en authentiek portret van een zwarte spoorwegarbeider die dagelijks te maken krijgt met discriminatie en economische onzekerheid. Ten onrechte in de vergetelheid geraakte mijlpaal van de Amerikaanse cinema, vol Motown-muziek, was de lievelingsfilm van Malcolm X.

De zwarte spoorwegarbeider (Ivan Dixon) wil zich in Alabama settelen met zijn vrouw (gespeeld door jazzgrootheid Abbey Lincoln) en probeert ondertussen ook zijn vader (Julius Harris) op te sporen. Michael Roemers tedere, baanbrekende debuut zit vol sociale kritiek over systemisch racisme. De directe, maar nooit op sensatie beluste beelden van armoede, onrecht en vooroordelen tonen de desastreuze effecten ervan op alle aspecten van het leven.

Nothing but a Man, gemaakt op het hoogtepunt van de burgerrechtenbeweging, werd nooit in Europa uitgebracht. De film raakte in de vergetelheid, ondanks de prijzen en lof op de filmfestivals van Venetië, Londen en New York. Decennia later werd Roemers drama onthaald als verloren gewaande klassieker en als een mijlpaal van de Amerikaanse cinema.

Het uitstekende camerawerk was van Roemers schrijf- en productiepartner Robert M. Young, zelf een gerenommeerd regisseur. De geweldige soundtrack zit vol klassieke Motown-nummers, van Martha and the Vandellas, The Miracles en Mary Wells tot Stevie Wonder.

Charles Burnett herinnert zich Nothing But a Man als een film die hem en andere aspirant-filmmakers uit de L.A. Rebellion beweging liet zien dat het mogelijk was onafhankelijke films te maken over de levens van zwarte mensen. Eye wijdt een filmprogramma aan de legendarische Amerikaanse filmmaker Burnett, pionier van de zwarte onafhankelijke cinema in de jaren 70 en 80.

vertoning op 35mm (The Film Desk; analoge restauratie in 2013)