Hundstage (2001)

Een hittegolf en alcohol slopen de façade van middle class-keurigheid van zes bewoners van een Weense buitenwijk: haat, geweld en rauwe emoties banen zich een weg naar buiten. Ulrich Seidl schetst in zijn eerste speelfilm een beklemmend portret van verloren zielen.

Het zijn de warmste dagen van het jaar (de ‘hondsdagen’ van juli en augustus), de thermometer bereikt waarden van boven de 35º celsius en de gemoederen lopen hoog op. Zes bewoners van een Weense buitenwijk proberen zich staande te houden. Tussen de snelwegen, parkeerterreinen en nieuwbouwprojecten door ontvouwen zich zes eenzame levens.

Anna klampt autobezitters aan en valt ze lastig met haar favoriete toptienlijstjes, meneer Hruby, de alarmsystemenverkoper, gaat zwetend de deuren langs en de jonge Klaudia, voormalig schoonheidskoningin, krijgt problemen met haar vriendje Mario. Ondertussen maakt een masochistische lerares zich op om haar twintig jaar jongere minnaar te ontvangen. Andere bewoners van de buitenwijk zijn meneer Walter, een alleenstaande controlfreak, en een gescheiden echtpaar dat nog steeds samenwoont.

Terwijl de bewoners overdag de verveling proberen te doden met onschuldige bezigheden komt ’s nachts het slechtste in hun boven. Hitte en alcohol slopen de façade van middleclasskeurigheid: haat, geweld en rauwe emoties banen zich een weg naar buiten; vernedering en desillusie zijn het gevolg. Wat rest is een sprankje hoop op een beter bestaan.

Spel met waarheid en fictie

Regisseur Ulrich Seidl speelt in zijn films een inventief spel met waarheid en fictie. Zo laat hij in zijn documentaires mensen werkelijke gebeurtenissen naspelen om die te vervlechten met puur documentaire opnames. Omgekeerd streeft de regisseur in zijn eerste speelfilm naar authenticiteit. Het acteerwerk komt grotendeels voor rekening van niet-professionele acteurs, die in het dagelijkse leven dezelfde bezigheden verrichten als in de film.

Ook filmde Seidl gedurende drie zomers op locatie in Wenen bij (kunstmatig opgehoogde) temperaturen van boven de 37 graden. Opvallend zijn verder de geraffineerd verweven verhaallijnen en de aandacht voor vormgeving: licht, kadrering, mise-en-scène en kleurstelling spelen een belangrijke rol in het uitdrukken van de gemoedstoestand van verloren zielen, ronddolend in de stadsperiferie. Winnaar Grote Juryprijs in Venetië (2001).

Voorfilm

Bij geselecteerde vertoningen zie je vooraf de korte film Brüder, laßt uns lustig sein (2006, 1′), die Ulrich Seidl maakte in het kader van het Mozartjaar 2006. “Twee mannen genieten van de slavenaria uit Mozarts Zaide, zoals je jezelf bevredigt als je in de stemming moet komen en plezier moet hebben op commando”, in de woorden van Seidl zelf.