Jesus, du weisst (2003)

Een film als een biecht. Ulrich Seidl filmde mensen die alleen op een kerkbank zitten, biddend tot Jezus, die alles voor hen is: vader en vriend, verlosser en redder, gids en klaagmuur – spraakzaam, zwijgzaam, liefdevol.

Ulrich Seidl komt in de kerk een student tegen die, tegen de wil van zijn ouders, dagelijks naar de mis gaat, al zijn vrije tijd in de parochie doorbrengt en Jezus gewoon alles vertelt. De jonge man heeft overal spijt van: van zijn erotische fantasieën én heroïsche dromen. En Seidl ontmoet de gepensioneerde scheikundelerares wier echtgenoot haar bedrogen heeft: in haar gebeden droomt ze van wraak. Maar is wraak geen zonde?

In strakke, uitgekiende shots toont Ulrich Seidl zes fragmentarische portretten van gelovigen die vragen stellen, naar antwoorden zoeken en hun hart uitstorten bij Jezus. Elk van deze verhalen opent een intieme ruimte, een blik op wat je God zou kunnen noemen.

Ulrich Seidl: „Ik wilde de hypocrisie of verstarring, de neurose of het fanatisme en de kitsch van de katholieke Kerk niet laten zien. Wat mij interesseerde, was het intieme gebed van mensen tot God.”